Waar te beginnen? Dit plaatje dan maar.
Op een dag surfte ik tegen dit plaatje op en bewaarde ik het in mijn inspiratiemap. Naast het feit dat ik het een erg mooi plaatje vond deed het me denken aan een verhaal dat ik hoorde tijdens een lezing van Matthijs van Boxtel, de schrijver van de Encyclopedie van de Domheid. http://www.matthijsvanboxsel.nl/
Hij vertelde dat in een school vissen iedere vis goed let op zijn voorganger en deze in een fractie van een seconde volgt. Daardoor lijkt de groep synchroon te bewegen, wat de groep tot één groot lichaam maakt en hun tegenstanders afschrikt.
Maar... als ieder vis zijn voorganger volgt zal het voorste visje bepalen welke kant de groep opgaat, naar links of naar rechts…
Uit onderzoek is gebleken dat dit inderdaad zo is. Het voorste visje is een mutant, en blijkt een genetische afwijking te hebben.
Concluderend zou je kunnen zeggen dat de hele school een gek visje volgen.
Dit bevestigde mijn vermoeden. Volgens mij is dit bij ons mensen niet zo veel anders.
Vervolgens ging Maarten driftig met een storyboard aan de slag.
3D
Lang heb ik de 3D software af weten te houden. Mijn argument was altijd; ‘waarom een verhaal vertellen met een realistisch ogend balletje als het met een plat uitgeknipt cirkeltje ook kan?’
Totdat ik, door nieuwsgierigheid gedreven, Cinema 4D installeerde en tutorials ging volgen. Als snel kon ik er beelden uithalen ondanks ik het wel pittig vond en vind.
Het meest fascinerende vond ik de haar module.
Hieronder enkele stills met Cinema 4D gerenderd. Op weg om een school te genereren met een particle system. Uiteindelijk zijn we een andere kant op gegaan en maakt maarten de school in Flash.
Vis
In mijn herinnering was de eerste zelfkritiek van Maarten en mij dat het visje geen visje mocht zijn en de school geen school. De animatie mocht niet over een visje gaan maar over een wezentje. Hij, zij, het, het moest universeler. Het wezentje moest meer symbolisch – iets wat in een groep leeft – zou ook een mens, een vogel of een koe kunnen zijn.
Minder is meer! Geen vinnen geen echte staart meer richting amoebe, plankton.Op dit moment is onze vis meer een soort tuinboon met oogjes. Vorige week hebben we de mond wegbezuinigd. De ogen en de vorm van het lijf zou genoeg zijn om ons wezentje voldoende expressie mee te kunnen geven. Lang bleven we onze creatie toch ‘visje’ noemen. Wat Maarten maar in deze blog moet lezen is dat ik het visje vanaf vandaag ‘Ano’ ga noemen (gebaseerd op de werktitel ‘Anomaly’ waar Maarten mee kwam). Zou handig zijn als hij deze naam van mij overneemt. Soms moet je dingen gewoon maar doen.
Water
Zo verging het ook met het water. Als het visje geen visje was, kon het water geen water zijn. Het water werd meer abstract. Meer teruggebracht tot een ondefinieerbare omgeving waarin het verhaal zich afspeelt. Ook wilde we het donkerder, dreigender, mysterieuzer.
Om het gebied meer functie te geven dan alleen maar ondefinieerbaar licht of kleur heb ik enkele proefjes gemaakt met particles.
Met deze stofjes kon ik richting aangeven en snelheid maken. Door meerdere layers met stofjes te maken kon ik ook diepte suggereren. Grote stofjes voor, kleintjes in de verte.
Al werkende met Maarten’s flash materiaal, zeker toen er een verlooptint in Ano kwam, wilde we meer plasticiteit. Minder vector, meer spanning. Voorheen vervormde ik Ano met een ripple effect. Dit werkte zeker vervormend maar was nog niet genoeg.
Het werken met 3D lagen in AE gaf mij ook de mogelijkheid om camera’s te plaatsen en te spelen met zoom en scherptediepte. Dit maakte de beelden veel spannender en kwam ik nog verder weg van de vector-look.
Niets tegen Maarten of Flash, of tegen vectoren, vectoren zijn onschuldig, maar soms wordt het daardoor te plat, te direct, te duidelijk, te veel vorm.
Lampen en Filters
In een tutorial van Cinema 4D had ik eens eens een filter gebouwd met een laag uit paricles die bewoog. Als je hierdoor een lamp liet schijnen kreeg je mooi fakkelend licht. Dit moest in After effects ook kunnen dacht ik. En jawel, na een tijdje bouwen en tweaken kon ik Ano aanlichten met licht dat voordurend veranderde.
Dit kwam nog meer in de richting die het op moest. Vooral het donkere, uit het niet tevoorschijn komende effect werkte erg sterk vonden we.
Tot slot van deze blog nog een link naar een site vol prachtige animaties. Check ik out! http://www.nfb.ca/explore-by/director/
Geen opmerkingen:
Een reactie posten