Mijn taak als animator is de emotionele lijn van het verhaal in beeld te brengen via de karakters. Toch zitten de ogen me dwars. Teveel oogje maakt van onze ANI een cartoon-visje. Een ondefinieerbare vlek met emotie heeft veel meer poëzie in zich. Wil niet dat ons publiek meteen gaat voor de vorm, maar door het ondefinieerbare gehalte van juist vormen en kleur kiest voor de emotie; de onderliggende laag!
Hieronder wat oogonderzoek.
Wil ik de ogen kunnen laten bewegen heb ik ook een achterliggende vlek nodig waarbinnen de pupillen van richting veranderen. Anders lijken het net twee losse puntjes die over een gezicht kruipen. Alleen twee puntjes is dus lastig, maar komt voor mijn gevoel wel erg dicht bij de eenvoud die we zoeken. Een witte vlek met een zwart puntje werkt te cartoonesk.
Heb getracht via uitgerekte pupillen een acceptabele beweging te creëren, maar het is nog niet wat we zoeken.
kortom ik ben d'r nog niet uit. Misschien dat ik d.m.v. vage transparante vlekjes ook ogen kan suggereren. Ook is het de moeite waard om te proberen via duidelijke lichaamstaal het verhaal te vertellen.
Onderstaand filmpje vind ik daarin nog steeds erg sterk,
vooral dat gedeelte waarin ik het vlekje zo ver vervorm dat de beweging iets zegt van het pittige karakter van de vlek.
Kortom voldoende om mijn tanden in te zetten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten